Xeyirlisi… İnsanın çarəsizliyə əl uzatdığı, qaranlıqda işıq axtardığı, ürəyinin içində sonsuz bir dua kimi gizlətdiyi ən sakit və ən güclü söz. Bu sadə hecalarda bir ömür boyu yığılan qorxular, arzular, təslimiyyət və ümid birləşir. Sanki insan taleyə, zamana, görünməyən gücə pıçıldayır: “Məni ən doğru yerə apar”.
Bu sözün içində bir hikmət var: insan nə qədər güclü olsa da, hər şeyi özü idarə edə bilmir. Bəzən yollar qarışır, addımlar çaşır, qapılar üzümüzə bağlanır. Biz də o an “xeyirlisi” deyib nəfəs alırıq. Çünki bilirik ki, bu dünyada hər şey bizim düşünə biləcəyimizdən daha mürəkkəb, daha dərin bir planla işləyir. “Xeyirlisi” demək həm etirafdır, həm etibar.
Hər zaman dara düşəndə bu söz sanki ruhumuza bir əl uzadır. Öz gücümüz tükənəndə bu söz içimizdə gizli bir güc yaradır. Çünki “xeyirlisi” təslim olmaq deyil, öz seçimlərimizə, həyatın gedişinə, Allahın işinə etibar etməkdir.
Bu söz həm də bir təmizlikdir. Qəlbin pasını silir, içinə yumşaqlıq, fərahlıq gətirir. Xeyirli olana yönəlmək, şərin kölgəsindən çıxmaq, ruhu ağır yükdən azad etməkdir bu sözə sığınmaq. İnsan buna görə “xeyirlisi” deyəndə sanki çiynindəki daşları, yükləri yerə qoyur.
“Xeyirlisi” ümidin ən səssiz, ən sadə, amma ən qüvvətli formasıdır. Qaranlıqda yanan bir mum kimidir. Harada işıqlanacağını bilmirik, amma bilirik ki, yanacaq. Və o mumun nuru bizi qorxudan, narahatlıqdan, bilinməyənin ağırlığından çəkib çıxaracaq.
Bəzən ən çətin anlarımızda bizi yaşadan tək şey budur: Hər şeyin sonunda ən doğrusunun, ən gözəlinin bizə gələcəyinə inanmaq… Və bu inamın adı “xeyirlisidir”.
