Hər səhər eyni mənzərə təkrarlanır: stol üstündə yarımçıq fikirlər, mətbəxdə yuyulmamış qablar, telefonda cavabsız mesajlar. Yazarın “ilham” dediyi şey çox vaxt bu xaosun arasından sızıb keçən bir neçə dəqiqədir, nə artıq, nə əskik.
İnsanlar düşünür ki, yazıçı olmaq pəncərə qarşısında oturub kofe içmək, dərin–dərin fikirləşmək və sonra kağıza tökülən gözəl sözlərdir. Əslində isə bu, məişətin adi yükü ilə zehnin sonsuzluğu arasında gedən gizli bir mübarizədir. Uşağın dərsi, bazarlıq, kirayə pulu — bunların hər biri zehnin bir küncündə oturub, sən başqa bir aləmə köçmək istəyəndə səni yerindən tərpədir, geri çağırır.yazar
Bəlkə də bu, yalnız yazarlara xas bir hal deyil. Hər insanın daxilində eyni gərginlik yaşanır: ruhun uçmaq istədiyi yerlə bədənin yerə bağlı olduğu yer arasındakı məsafə. Biz hamımız nə vaxtsa bir cümləni, bir fikri, bir hissi tamamlamaq istəyirik, amma həyat öz axarı ilə araya girir — qapı döyülür, vaxt bitir, yorğunluq çökür. Və bu yarımçıqlıq, əslində, insan olmağın özüdür.
Yazı masası ilə mətbəx masası arasındakı məsafə fiziki olaraq kiçikdir, amma zehnin gəzdiyi məsafə sonsuzdur. Bəlkə də əsl sənət elə budur: tamamlanmamışlığın içində mənalı bir şey tapmaq, xaosun ortasında belə bir anlığa dayanıb həyatın özünü dərk etmək.
Bu böhranların öhdəsindən tam gəlmək mümkün deyil, çünki həyat yazını gözləmir. Məhsuldarlıq dediyimiz şey heç vaxt qüsursuzluq olmayıb, sadəcə xaosun içində belə bir cümlə tapıb onu sağ–salamat kağıza köçürə bilməkdir yazar məhsuldarlığı. Və bu, kifayət qədər fəlsəfi bir qənaətdir: yarımçıqlıq da, öz növbəsində, bir bütövlükdür.
Banka ödədiyin kreditin həcmi də, səni sıxan məişət buxovları da tək şeyə uduzur; yazıçının yazı prosesindəki sonsuz zövqünə…
