Hekayə yazmaq mənim üçün sadəcə ədəbi məşğuliyyət deyil. Bu, bəzən danışa bilmədiyim fikirlərin, izah edə bilmədiyim hisslərin, gündəlik həyatın gurultusunda itib–batan insan talelərinin səsidir. Mən hekayə yazmıram ki, hadisə danışım. Mən hekayə yazıram ki, insanı danışdırım.
Bu gün informasiya bolluğu dövründə yaşayırıq. Hər gün yüzlərlə xəbər oxuyuruq, onlarla hadisənin şahidi oluruq. Amma xəbərlərin çoxluğu həmişə həqiqətin çoxluğu demək deyil. Bəzən bir insanın taleyi min xəbərdən daha təsirli olur. Hekayə də məhz həmin taleyin ifadəsidir. O, statistik rəqəmlərin görə bilmədiyini göstərir, xəbərin toxuna bilmədiyi yerə toxunur.
Mənə görə yazıçının əsas vəzifəsi insanı anlamaqdır. İnsan isə zahirdə göründüyü qədər sadə deyil. Onun içində qorxular, ümidlər, peşmanlıqlar, susqunluqlar yaşayır. Hekayə həmin görünməyən aləmin qapısını açır. Oxucu bəzən qəhrəmanda özünü görür, bəzən isə heç vaxt yaşamadığı bir həyatı hiss edir. Ədəbiyyatın möcüzəsi də elə budur.
Mən hekayə yazanda qəhrəmanlarımı mühakimə etmirəm. Onları dinləyirəm. Çünki həyatın özü göstərir ki, hər yanlışın arxasında bir səbəb, hər səssizliyin arxasında bir ağrı var. Yazıçı hökm verən deyil, müşahidə edən olmalıdır. O, insan ruhunun şahididir.
Hekayə həm də zamana qarşı etiraz formasıdır. Vaxt sürətlə keçir, insanlar dəyişir, dəyərlər köhnəlir, xatirələr unudulur. Yazılan hər hekayə isə zamanın əlindən alınmış bir parçadır. Sabah həmin küçə olmayacaq, həmin adam yaşamayacaq, həmin hiss təkrarlanmayacaq. Amma hekayə qalacaq.
Mən kənd adamının baxışını da yazmaq istəyirəm, şəhər insanının tənhalığını da. Bir qocanın pəncərə önündə keçirdiyi saatları da, bir uşağın ilk sevincini də. Çünki böyük həqiqətlər çox vaxt adi görünən həyatların içində gizlənir.
Bəzən soruşurlar ki, yazmaq dünyanı dəyişirmi? Yəqin ki, yox. Amma yaxşı bir hekayə bir insanın düşüncəsini dəyişə bilər. Düşüncəsi dəyişən insan isə dünyaya başqa gözlə baxmağa başlayır. Ədəbiyyatın ən böyük gücü də məhz budur.
Mən hekayə yazıram, çünki insan yaddaşı kövrəkdir. Yazılmayan talelər itib gedir. Danışılmayan həyatların səsi eşidilmir. Ədəbiyyat unudulanları yaşatmaq sənətidir.
Mən hekayə yazıram, çünki həyat həmişə məntiqlə izah olunmur. Bəzən bir baxış, bir sükut, yarımçıq qalan bir cümlə uzun mühazirələrdən daha dərin məna daşıyır. Hekayə həmin sükutun dilidir.
Yazmaq mənim üçün qaçış deyil, qayıdışdır. İnsan ruhuna, milli yaddaşa, uşaqlıq xatirələrinə, itirilmiş dəyərlərə qayıdış. Hər hekayə mənə xatırladır ki, texnologiya nə qədər inkişaf etsə də, insan yenə sevəcək, yenə darıxacaq, yenə peşman olacaq və yenə ümid edəcək.
Ona görə də mən hekayə yazıram. Oxucuya nəsə öyrətmək üçün yox, onunla birlikdə düşünmək üçün. Çünki yaxşı hekayə cavab vermir, sual yaradır. Və bəzən insanı dəyişən məhz həmin suallar olur.
