Həyat qəribə qanunlarla idarə olunur. O, heç vaxt yalnız bir rəngdən ibarət olmur. Sevinclə kədər, başlanğıcla son, ümidlə ümidsizlik eyni zamanın içində yanaşı addımlayır. Elə buna görə də həyat nə tam ağdır, nə də tam qara. Onun həqiqi rəngi bütün ziddiyyətlərin vəhdətindən yaranır.
İnsan çox vaxt dünyanı yalnız öz pəncərəsindən seyr edir. Sevinəndə elə bilir ki, bütün aləm işıqlanıb, kədərlənəndə isə sanki günəş heç kim üçün doğmur. Halbuki həmin anda haradasa ilk dəfə dünyaya göz açan bir körpə həyatın möcüzəsini yaşayır, başqa bir yerdə isə ömrünü başa vuran insan bu dünyaya sakitcə vida edir. Zaman heç kəs üçün dayanmadığı kimi, talelər də bir-birini gözləmir.
Həyatın ən böyük hikməti də bundadır. O, heç bir hissi əbədi etmir. Sevinc insanı arxayınlaşdırmasın deyə onun ömrünü qısa saxlayır, kədər isə ümidsizliyə çevrilməsin deyə bir gün mütləq çəkilib gedir. Çünki dəyişməyən yeganə həqiqət elə dəyişməyin özüdür.
İnsan çox vaxt itirdiklərinə görə taleyindən gileylənir. Ancaq zaman keçdikcə anlayır ki, hər ayrılıq yeni bir görüşə, hər qapanan qapı başqa bir yolun açılmasına səbəb olur. Bəzən ən böyük qazancımız elə itki sandığımız hadisələrin içində gizlənir. Həyatın bizdən gizlətdiyi həqiqətləri yalnız zaman üzə çıxarır.
Bəlkə də insanı kamilləşdirən uğurlar deyil, məhz təzadlardır. Əgər qaranlıq olmasaydı, işığın qiyməti bilinməzdi. Əgər məğlubiyyət yaşanmasaydı, qələbənin dadı hiss edilməzdi. Çətinliklər insanı sındırmaq üçün deyil, onu öz gücü ilə tanış etmək üçün qarşısına çıxır.
Həyat heç vaxt ədalətsiz deyil. Sadəcə, onun ədaləti bizim istədiyimiz anda və istədiyimiz şəkildə təzahür etmir. O, hər kəsə eyni hadisələri yox, eyni imkanları verir: sınmaq və ya möhkəmlənmək, ümidsizliyə təslim olmaq və ya yenidən ayağa qalxmaq.
Buna görə də həyatı yalnız yaşadığımız bir anla qiymətləndirmək doğru deyil. Çünki hər son yeni bir başlanğıcın, hər başlanğıc isə yeni bir sonun toxumunu özündə daşıyır. Həyat məhz bu sonsuz təzadların içində insanı böyüdür, düşündürür və ona yaşamağın əsl mənasını öyrədir.
