İnsan yaşa dolduqca təqvim dəyişmir, dəyişən xatirələr olur. Bir vaxtlar eyni küçədə salamlaşdığımız, məktəb dəhlizlərində qarşılaşdığımız, toyda, yasda, avtobus dayanacağında gördüyümüz insanlar bir-bir həyat səhnəsindən çəkilirlər. Sonra sosial şəbəkədə bir xəbər çıxır: “Filankəs dünyasını dəyişdi”. Və anlayırsan ki, əslində təkcə bir insan yox, sənin keçmişinin daha bir parçası da torpağa tapşırılıb.
Gənclikdə ölüm uzaq görünür. Elə bil həmişə başqalarının qapısını döyəcək. Amma illər keçdikcə ölüm dairəni daraldır. Əvvəl babalar, nənələr gedir, sonra müəllimlər, qonşular, uşaqlıq dostları, tanış simalar… Hər vida insanın ömrünü yox, həm də yaddaşını bir az da qocaldır.
Bəlkə də buna görə yaşlandığımızı güzgüyə baxanda yox, nekroloqlara baxanda anlayırıq. Çünki hər itki bizə bir həqiqəti xatırladır: zaman heç kimi gözləmir. Dünən birlikdə şəkil çəkdirdiyin adam bu gün yalnız xatirələrdə yaşayır.
Bütün bunlar insana qəribə bir məsuliyyət də yükləyir. Sağ ikən bir-birimizə xoş söz demək, küskünlükləri uzatmamaq, valideynlərimizin səsini daha çox dinləmək, dostlarımızla bir fincan çayı sonraya saxlamamaq lazımdır. Çünki həyatın ən ağır cümlələrindən biri “kaş ki…” ilə başlayır.
Hər gün köhnə tanıdıqlarımızdan kimsə ölür. Amma əsl sual budur: biz sağ olduğumuz müddətdə bir-birimizin həyatında necə iz buraxırıq? Çünki insanın ömrü torpaqda bitir, xatirəsi isə insanların qəlbində davam edir.
