Bəzən insan danışmaqdan deyil, düşünməkdən yorulur. Elə anlar olur ki, sözlər artıq yükə çevrilir, səslər beynin divarlarına dəyib geri qayıdır. O zaman insanın ən böyük ehtiyacı susmaq olur. Ruhunu bir kənara çəkib dincəltmək, içindəki fırtınanı sakitləşdirmək istəyir.
Həzin bir musiqinin notları arasında itmək, yaxud tamamən səssiz bir otaqda tək qalmaq… Bunlar sadəcə sakitlik deyil, insanın özünə qayıdış yoludur. Çünki gündəlik həyatın səs-küyü içində çox vaxt öz daxili səsimizi eşidə bilmirik. Susduqda isə o səs aydınlaşır. Bizdən gizlətdiyimiz qorxuları, yarımçıq qalmış arzuları, cavabsız sualları bir-bir üzümüzə çıxarır.
Lakin qəribə bir həqiqət var: insan danışmağı dayandıra bilər, amma beyin heç vaxt susmaz. O, gecənin ən dərin saatlarında belə düşünər, təhlil edər, keçmişin izlərini yenidən canlandırar, gələcəyin ehtimallarını ölçüb-biçər. Bəzən bir kəlməlik xatirəni saatlarla danışdırar, bəzən isə heç yaşanmamış hadisələrin hekayəsini qurub insanı uzaqlara aparar.
Ona görə də əsl sükut ətrafımızdakı səslərin yoxluğu deyil. Əsl sükut daxildəki səs-küyün azalmasıdır. Bu isə hər zaman mümkün olmur. İnsan bəzən sakit bir otaqda oturarkən belə daxilində minlərlə sözün hay-küyünü eşidə bilər. Bəzən də izdihamın ortasında qəribə bir rahatlıq tapar.
Bəlkə də ruhun dincəlməsi beynin susması ilə deyil, onunla barışması ilə mümkündür. Düşüncələrdən qaçmadan, onları məcburən susdurmadan, sadəcə gəlib keçən buludlar kimi izləməklə… Çünki həyatın bütün mənası da elə bu ziddiyyətdə gizlənib: insan sükut axtarır, amma onu öz düşüncələrinin içində tapır.
Və hərdən bir neçə dəqiqəlik səssizlik, saatlarla deyilən sözlərdən daha çox sağaldır insanı.
