“Ona nə oldu?
– Unuduldu.
– Yaşayanların dünyasında səni xatırlayacaq heç kim qalmazsa, bu dünyada yox olarsan. Biz buna son ölüm deyirik”. (“Koko” animasiyası)
Bir gün sənə uzaq olan bir məkanda yad daşlar yaddaşına ağrı ilə həkk olunub doğmalaşanda anlayırsan bu sözləri. Sənin üçün bir ümid işığı olur onu xatirələri ilə yaşatmaq. Yaddaşımın göz yaşı ilə dumanlanmış səhifələrini vərəqləyirəm. Ruhumun bir parçasına çevrilmiş “anamın mətbəx qeydləri” indən ən gözəl xatirələr dil açır. Xatirələrin o dumanlı səhifələri anamdan öyrəndiyim ilk həyat dərslərindən birini xatırladır:
Yaşadığımız, amma bizə yad olan balaca eyvanı qışda belə gülüstana çevirir. Üşüyən əllərini, içindəki gələcək qayğısını gülüşü ilə gizlədib bizim üçün qardan cizgi film qəhrəmanları düzəldir. Bu xatirə ən gözəl dərsini qulağıma pıçıldayır: Sevdiklərinizi xoşbəxt etmək böyük olmayan incəliklərinizdə gizlənir.
Məni keçmişə aparan növbəti xatirə elə sözün hər mənasında anamın mətbəx qeydlərinin adını daşıyır özündə. Bu onun “Qızım ya müəllim, ya da həkim olsun” qəlibindən kənara çıxıb qəlbimlə qərar verməyə səbəb olan qeydi idi:
Qabiliyyət imtahanında iştirak etmək üçün öncədən jurnalistika ilə bağlı bir neçə sualı yazılı şəkildə kompüterdə cavablandırmaq lazım idi. Öz–özümə “Görəsən, məndə alınarmı?” deyib qeydiyyatı gecikdirirdim. Qeydiyyatın bitməsinə bircə gün qalmış mətbəxdə anamın qeydləri ilə rastlaşdım. Vərəqin üzərində imtahanda iştirak üçün lazım olan bütün suallara cavab vardı. Bu xatirə də mənə yeni bir həyat dərsi öyrədir: Ruhunu dinləməyi heç vaxt unutma.
“Anamın mətbəx qeydləri”ndən qəlb yaddaşıma hopan xatirələrdən biri isə onun həm mətbəx, həm də həyat sirri idi. O “mən bu yeməyi heç vaxt sevmərəm” deyənlərə sözün yaxşı mənasında qalib gəlməyi bacarırdı. Çünki o mətbəxdəki bütün təamları nəğmə dolu bir sevgi ilə hazırlayırdı. Anamla birgə mətbəxdə olanda evimiz filarmoniya səhnəsindən fərqlənmirdi. Bizi cismən ayrı salacağını hiss edirmiş kimi dostlaşa bilmədiyi fəsli belə nəğmələrlə, səsində yaranan təbəssümlə yada salırdı:
“Bir çiçəyəm, ağ qumaşlı,
Üstdəki şeh üzük qaşı.
Sevmirəm boran-qışı,
Külək, məni yaralama,
Çəmənlərdən aralama”.
Mənsə onun sevərək oxuduğu bütün nəğmələri, könlündən qopan kəlmələri unutmur, gözəl xatırlayıram. Axı anam mənə sözləri əzbərləməyi deyil, hissləri anlamağı öyrətmişdi…
