Söz insanın həm varlığının, həm də mahiyyətinin güzgüsüdür. Hər söz bir nəfəs, hər cümlə bir iz qoyur arxasında. Bəzən insanlar elə rahat danışırlar ki, sanki söz havada itib gedəcək, sanki külək onların dediklərini aparacaq, torpaq eşitməyəcək, kainat susacaq. Amma unudurlar ki, yerin də qulaqları var. Hər söylənən söz, hər edilən hərəkət, hər atılan baxış bu dünyanın yaddaşına yazılır. Söz havada itmir, o gedib sahibini gözləyir. O, bir sükutun içində gizlənir, bəzən illərlə susur, amma zamanı gələndə elə bir səssizliklə qayıdır ki, insanın içində ildırım çaxır.
İnsan çox zaman dilinin məsuliyyətini anlamır. Danışır, amma düşünmür. Halbuki hər söz bir toxumdur: bəzisi mərhəmət əkər, bəzisi nifrət. Zaman keçdikcə həmin toxumlar torpaqda cücərər, yenə dönüb sahibinin həyatında meyvə verər. Həyat elə bir güzgüdür ki, orada hər kəs öz sözünün və əməlinin əksini görür. Yaxşı sözlər insanın yolunu işıqlandırar, pis sözlər isə onun izini qaranlığa qərq edər. Ona görə də deyiblər: “Dil yarası qılınc yarasından dərindir”. Çünki qılınc bədəni kəsər, amma söz ruhu. Və bədən sağalar, ruh isə o yarayla illərlə yaşayar.
Haqqa deyilən söz sanki nur kimi yerə enir, insanı ucaldır. Haqq söz insanı yüngülləşdirir, ruhuna bir sakitlik, bir rahatlıq gətirir. Amma nahaqqa deyilən, birinin günahına girən söz zülmətə çevrilir. O zülmət gec-tez geri dönüb öz sahibini tapır. Bəzən birinin göz yaşında, bəzən gecənin səssizliyində, bəzən də insanın öz vicdanının sükutunda. Bəzən insan anlayır ki, susmaq daha böyük cəsarətdir, çünki susmaq bəzən vicdanın səsi olur. Amma bunu başa düşmək üçün gərək insan içindəki sükutu dinləyə bilsin.
Ah almaqdan qorxmayanlar sanki kainatın qanunlarını unutmuş kimidirlər. Halbuki hər “ah” bir nida kimi qalxır göyə və heç bir nida cavabsız qalmaz. Hər ah bir dua ilə, bir niyyətlə, bir ağrı ilə doğulur və o ağrının dalğası kainatda dolaşır, bir gün yenə gəlib sahibini tapır. Bəzən o cavab dərhal gələr, bəzən illər sonra, amma mütləq gələr. Həyatın ədaləti bəzən gecikir, amma heç vaxt unutmur.
Dünya ədalətli görünməyə bilər, amma kainatın tarazlığı sarsılmaz. Yerin qulaqları var, göyün gözü, ruhun isə şahidi. Hər şeyin bir şahidi var: sözün də, niyyətin də, sükutun da. Ona görə də söz söyləyərkən bir an dayanmaq gərəkdir: bu söz haqqamı, yoxsa günahamı xidmət edir? İnsan öz vicdanının qarşısında dürüst olanda həyat da onun qarşısında şəffaf olur.
Unutmaq olmaz ki, hər kəlmə bir iz buraxır. Və o iz sənin ayağına dolanacaq. Ya işığa aparacaq, ya da qaranlığa. Söz bəzən dua olar, bəzən lənət. Söz bəzən həyat qurtarar, bəzən həyat söndürər. Seçim isə həmişə səndədir. Ona görə də danışmazdan öncə bir anlıq sükuta qulaq ver. Çünki bəzən sükutun özü insana bütün həqiqətləri pıçıldayır.
