Hündür daş hasarlar arası sakit, ensiz kənd küçəsi ilə gedirəm.
İstidir.
Kölgəyə həsrət bağ küçələri…
Dənizə sarı gedirəm…
– Məğfirət!..
Diksinib geri dönürəm. Anamın adını çağırırlar. Çoxdandır bu qədim və nadir adı eşitməmişdim. Göy qapıdan qarasaç, ayaqyalın qız çıxır, səs gələn tərəfə qaçır. “Məğfirət…” Biz də bir vaxt belə hasarlı bağda olurduq…
İstidir…
Qara tut ağacına dırmaşıb oradan dənizi görürəm. Dəniz gömgöy, ləpəsiz. Tutu dərəndə tutun qan şirəsi ovcuma dolur, qırmızı damcılar açıq sinəmi xal-xal eləyir. Şirin, dadlı tut…
Anam başını qaldırıb mənə baxır. İri tut dənələrini anam üçün qulplu qaba yığıram.
İstidir…
Dənizin dalğalı dibi görünür. Anam iri xalçanı dəniz qırağında yaş quma sərib sabınlayır, yuyur, yuduqca günün altında zərif ipək naxışlar işıldayır. Su ilıqdır, adam dənizdən çıxmaq istəmir. Anam: “Bəsdir, çıx!” qışqırır. “Hələ bir az da!” deyib suya baş vururam. Əlim quma çatır, bir ovuc qum götürüb qalxıram. Qum qaradır, elə bil palçıqdır – qum suda təmizdir, dənizdən ayrılan qum gözəlliyini itirir.
Dənizə hələ xeyli var. Dəniz quruyur, sahildən çəkilir, uzaqlaşır…
Müharibə başlanan ildən bağ unudulur. Daha bağa köçmədik.
Atam müharibədə ölən il anam dövlətə qan verməyə başladı.
Atam tankın içində, tankla birlikdə yanmışdı…
Anam qanını verib evə çox üzgün gələrdi, döşəyi palaz üstə sərib, hərəkətsiz uzanardı. Mən dərsliyimi kənara qoyub anama baxardım: onun nazik göz qapaqları titrər, arıq, zəif sinəsi astaca qalxıb-enərdi.
Sənin indi altmış yaşın olardı. Amma mən səni qoca təsəvvür edə bilmirəm. sən mənim yadımda cavan qalmısan. Cavan və gözəl. Hamıdan gözəl…
Çingiz Hüseynov
