Zamanın amansız çarxları arasında ruhun boğulduğu, maddiyyatın mənəviyyatı qəfəsə saldığı bir dövrdə yenə o əzəli və əbədi sual qarşısında aciz qalırıq: Sevgi nədir? Bəşəriyyəti bir nöqtədən digərinə daşıyan, insanı palçıqdan ayırıb ulduzlara qaldıran bu müqəddəs sirrin fəlsəfəsi haradan başlayır?
Füyuzatçı təfəkkür üçün sevgi sadəcə iki nəfəs arasındakı bağlılıq deyil; o, kainatın nizamını saxlayan ilahi bir cazibə qüvvəsidir. Necə ki günəş sistemi öz mərkəzi ətrafında bir eşq sorağı ilə dövr edir, eləcə də insan ruhu öz kamillik zirvəsinə ancaq sevginin qanadlarında uça bilər. Eşq – ruhun öz asimanına qovuşmaq təşnəsidir. O, varlığın mənasını kəşf etmək üçün qəlbimizə əmanət edilmiş bir çıraqdır.
Lakin sevgini fəlsəfi bir müstəvidə dərk etmək üçün gərəkdir ki, onu nəfsin qaranlıq dəhlizlərindən xilas edək. Sevgidən danışanlar bəzən onu keçici bir həvəsə, bir anlıq mənfəətə qurban verirlər. Halbuki sevgi mütləq bir fədakarlıq məktəbidir. Sevən kəs öz “mən”ini sevginin “biz”ində əritməyənə qədər həqiqi eşqin dadını bilməz. Bu, Füzuli dühasından bizə miras qalan “məndə olan mən deyil” fəlsəfəsidir ki, bizi insanlıq mərtəbəsinə ucaldır.
Gəlin etiraf edək ki, qəlbində böyük sevgilər daşımayan millət böyük gələcəklər qura bilməz. Vətənə, xalqa, elmə və ali həqiqətə olan eşq – hamısı o tək mərkəzdən şaxələnir. Sevgi bir füyuzatdır – yəni bərəkətdir, feyzdir. Kimin könlü bu feyzdən məhrumdursa, o, dirilər arasında bir ölüdür. Çünki insan yalnız sevdiyi qədər mövcuddur.
Dünyanın bütün fırtınaları, müharibələri və nifrətləri qarşısında dura biləcək yeganə qüdrət sevgidir. O, ruhun saflaşma prosesi, qəlbin pasını silən kimyadır. Gəlin sevgini gündəlik qayğıların ayağına verməyək. Onu bir ibadət kimi, bir həyat fəlsəfəsi kimi qoruyaq. Çünki kainatın əvvəli sevgi olduğu kimi, sonu da ancaq sevgi ilə xilas olacaqdır.
Ruhunuz feyzli, könlünüz eşqli olsun!
